Implanty zębowe – przydatne informacje

Implanty zębowe są elementami mającymi zastąpić korzeń brakującego zęba. Umieszcza się je bezpośrednio w kości szczęki. Większa część implantu (wykonanego z tytanu lub materiału z dużą domieszką tegoż) jest schowana w kości szczęki, natomiast na wystającą z dziąsła część nakłada się uzupełnienie protetyczne – koronę lub mostek (w zależności od potrzeb pacjenta). Dzięki implantom można odbudować ubytki w uzębieniu bez poważniejszych ingerencji chirurgicznych – podczas zabiegu stosuje się jedynie znieczulenie miejscowe.

Jako, iż stomatologia protetyczna należy do dziedzin stale się rozwijających, również rodzajów implantów można wyróżnić co najmniej kilka. A są to (lub były) m.in.:

  • obecnie wycofane implanty wewnątrzśluzówkowe – wycofane ze względu na ruchomość oraz generowane ich obecnością stany zapalne;
  • podokostnowe wszczepy – pełniące rolę podpory dla protez (częściowych lub całkowitych), umieszczane głównie w żuchwie – obecnie również rzadko stosowane, wprowadzane między kość a dziąsło metodą chirurgiczną,
  • przezkostne – zbudowane z metalowej płyty i śrub mocujących, zakładane zewnątrzustnie;
  • śródzębowe – wprowadzane przez martwy ząb, o funkcjach wzmacniających;
  • śródkostne – o szerokim zastosowaniu, najpopularniejsze obecnie i najmniej inwazyjne;

Implanty śródkostne dzielą się na te zintegrowane z kością, oraz otoczone błoną z tkanki łącznej. Występują również różne kształty tych implantów:

  • cylindryczne – stosowane najczęściej, charakteryzujące się dużą trwałością (wykonane z tytanu); wprowadza się je do wnętrza kości (najczęściej trzeba dwóch wizyt), ich średnica wynosi 4 mm, a długość – od 8 – 16 mm;
  • blaszkowe (zwane żyletkowymi) – stosowane, gdy kość zębodołowa jest mała lub wąska, wprowadzane również do kości (i także podczas dwóch wizyt w gabinecie);
  • miniimplanty – śruby implantacyjne o bardzo małej średnicy (możliwe do stosowania u pacjentów, którzy nie mogą mieć przeprowadzonego klasycznego zabiegu implantacji); charakteryzują się nie tylko mniejszym rozmiarem ale i niższą ceną;

Współcześnie na rynku dostępne są nie tylko implanty wykonane z tytanu. Alternatywą dla osób uczulonych na ten materiał będą wszczepy ceramiczne (z tlenku cyrkonu), które dodatkowo mają estetyczniejszy wygląd – są białe. Ponad to ich zaletą jest fakt, że wraz z wprowadzeniem implantu do kości, mocuje się jednocześnie koronę.

 

Kto może zdecydować się na taki zabieg?

Generalnie każdy, kto chce zrekonstruować pojedyncze, jak i liczniejsze, ubytki w uzębieniu. Choć oczywiście, jak w każdej dziedzinie medycyny, tak i tutaj występują przeciwwskazania. Zaliczamy do nich:

  • zły stan zdrowia oraz uzębienia (próchnica, paradontoza i inne choroby jamy ustnej);
  • nieodpowiednia kość zębodołowa (uniemożliwiająca swoim rozmiarem lub jakością umieszczenie w niej implantu, choć możliwe jest odbudowanie takiej kości);
  • nowotwory (w tym jamy ustnej);
  • zaburzenia krzepliwości krwi, anemia;
  • osteoporoza i inne choroby reumatyczne;
  • cukrzyca;
  • nadciśnienie;
  • nadczynność tarczycy;
  • alergie (w tym na tytan);
  • choroby psychiczne;
  • przyjmowanie niektórych leków, terapie hormonalne oraz sterydowe;
  • AIDS;

Dodatkowo przeszkodą może być wiek – poniżej 16 roku życia (bo szczęka w tym okresie jeszcze rośnie) oraz po 65 roku życia (choć tutaj mogą występować wyjątki).

 

    A jak wygląda samo leczenie? Zacznijmy od tego, że implantację dzielimy na natychmiastową – czyli podejmowaną do 2 tygodni po utracie zęba, oraz odłożoną – rok lub po całkowitym zagojeniu się zębodołu.

  • Podczas pierwszej wizyty przeprowadzane są podstawowe badania diagnostyczne (a także wykonuje się zdjęcie RTC oraz CT)
  • W czasie kolejnej – następuje zabieg w znieczuleniu miejscowym: diagnozuje się kondycję tkanki kostnej – sprawdzając jej gęstość za pomocą specjalnego wiertła, przygotowuje się powierzchnię, a następnie – w kość wszczepiony zostaje implant (całość zakryta śrubą gojącą, a dziąsło zaszyte rozpuszczalnymi – lub nie – szwami );
  •  W zależności od użytych szwów – po około 10 dniach następuje zdejmowanie szwów, a implant zostawia się do zagojenia;
  • Wszczep integruje się z tkankami w okresie 3 – 4 miesięcy (w dolnej )oraz około 6 miesięcy (w górnej szczęce).
  • Następnie możliwe jest przeprowadzenie drugiego zabiegu – wstępne osadzenie korony na implantowanej śrubie (tymczasowo, na okres około 3 tygodni), a jeżeli pacjent nie stwierdzi nieprawidłowości przez czas użytkowania – mocuje się koronę na stałe;
  • Bardzo ważnym elementem leczenia jest odbywanie wizyt kontrolnych co pół roku pozwalających na stwierdzenie, czy nie występują żadne powikłania.

Przy osadzaniu implantów można również stosować metodę jednofazową – zakładając protezę niemal bezpośrednio po zabiegu implantacji, bez oczekiwania na wygojenie się.

Oczywiście podczas jednej wizyty możliwe jest wprowadzenie większej ilości implantów – również w celu późniejszego mocowania protezy (wtedy zalecane jest wykonanie minimum czterech implantów w górnej i dwóch w dolnej szczęce).

 

    Jak każdy zabieg, również i ten niesie ze sobą ryzyko powikłań. Oto, co może nas spotkać, jeżeli nie powiedzie się proces wszczepiania zęba (który sam w sobie jest zabiegiem krótkim, wykonywanym jedynie pod znieczuleniem miejscowym, w dodatku ambulatoryjnie):

  • kość może odrzucić implant;
  • przy zbyt dużym obciążeniu protezą może wystąpić ruchomość wszczepu;
  • może dość do obumarcia części kość;
  • naczynia krwionośne, nerwy, kości – mogą zostać uszkodzone;
  • mogą pojawić się stany zapalne wokół implantu;

 

Co prawda przypadki komplikacji są rzadkie, jednak mimo to, należy w szczególnym stopniu przykładać się do spełniania zaleceń lekarza, a także do higieny jamy ustnej.

Do czyszczenia implantów konieczne jest używanie specjalnej szczoteczki (stanowczo nie elektrycznej), szczotki do międzyzębowych przestrzeni oraz nici dentystycznej. Oprócz tego konieczne są regularne kontrole stomatologiczne. Należy także unikać spożywania twardych pokarmów.

 

 

Leave a Reply